Paweł Duniewski 

Edukacja

• Paweł uczęszczał. 

  • Uwagi dot. edukacji
    • Wiersze Pawła
      
      Sen dziecięcy
      Jeszcze raz chciałbym tam zawitać.
      Położyć się na soczystej zieleni i
      zasmakować świeżych truskawek
      ze słodką śmietaną. Blaszaną łyżką
      rozmazywać po twarzy radość.
      
      Sen dziecięcy jeszcze raz chcę przeżyć.
      Boże, jaka tęsknota... Odmłodzona
      Babcia gładzi mnie po włosach,
      spodnie otrzepuje z piachu. A Dziadek
      prowadzi po tajemniczym ogrodzie.
      
      Biegam wokół szklarni, goniąc motyle -
      siatka furkocze na wietrze, jakbym
      leciał wraz z nimi. Potem czereśnie i
      pestki w cembrowinę: jedna, dwie,
      trzy i znów za motylami bieg.
      
      Czerwcowe słońce z gorącym uśmiechem
      przygląda się niewinności dziecięcego
      zachwytu. Gęba umorusana, a serce
      czystsze niż łza. Jeszcze raz chciałbym
      tam zawitać.
      
      Wizyta niespodziewana
      Przysiadł na chwilę spokój we mnie.
      Mieszkanie tymczasowe urządził, gotów
      zerwać się i popędzić w inne strony.
      
      Na razie rozkoszuję się jego obecnością, bo
      rzadki to gość - wymagający, z humorami;
      kto wie czy nie odejdzie za chwilę?
      
      Herbatę mu niosę - z miodem, lekko słodkawą.
      Taką, jaką lubi popijać w wieczory styczniowe,
      dostojnie przegryzając kawałkiem mej duszy.
      
      Siedzę w fotelu i uśmiecham się, ciekawej
      rozmowy oczekując, takiej na poziomie. Ale
      on, jak zwykle, tylko milczy do mnie.
      
      Przyzwyczaić się można do tego i też nic nie
      mówić. Tak nawet jest lepiej, bo po co
      przeszkadzać ciszy skrzydła rozkładać?
      
      Zaraz pewnie gazetę wyjmie, fajkę nabije
      marzeniami i nadal herbatę popijając, kółka
      kolorowe pod sufit mej głowy słać pocznie.
      
      A kiedy już wyjdzie, okno otworzę jak teraz,
      wywietrzę siebie z resztek różnobarwnych
      smug i firankę zwichrzoną poprawię.
      
      Poranne ablucje
      Budzę się każdego ranka z przekonaniem,
      że nie jestem tam, gdzie być powinienem.
      Ale wstaję, by dopełnić codziennego rytuału
      przeganiania snów z ziewającej poduszki.
      
      Najpierw sprawdzam jedną nogą, czy podłoga
      jest na swoim miejscu i czy dywan niepoprawnie
      chichocząc, ledwo co rozbudzoną stopę łaskocze.
      Potem przeciągam się i przecieram świat.
      
      Budzik nad moją głową tyka ponaglająco,
      trącając minutami powietrze, rozespane tak samo
      jak i ja. A poranne światło delikatnie puka w szybę,
      chcąc się upewnić, czy nie przeszkadza.
      
      Kiwam mu głową, że w porządku - może wejść.
      Rolety odsłaniam i mrużę oczy, wyglądam ciekawie
      na zewnątrz. Trzeba w końcu spojrzeć czy wszystko
      jest tam, gdzie wczoraj było.
      
      Patrzę przez taflę przezroczystego lodu, chłodną po
      mroźnej nocy i wyglądam nieśmiało. Niebo jest, ziemia
      też szczerzy brązowe zębiska w bezwstydnym uśmiechu.
      Las wita się, wymachując zielonymi gałęziami.
      
      Otwieram szklaną ścianę i wdycham resztki nocy
      kryjące się pod parapetami, zmęczonymi ciężarem śniegu.
      Sąsiedzi moich snów, budzący się wcześniej, powoli idą
      do sklepów po pieczywo jasne, by zapchać nim dzień.
      
      Skąd to wrażenie, że nie należę do tego samego czasu, co
      oni? Drapię się po głowie i odwracam. Krzesło złośliwie
      nogę mi podstawia i nie mówi nawet "Przepraszam". Grożę mu
      palcem wiedząc, że i tak kiedy odejdę, język mi pokaże.
      
      W kuchni szczur, wyczerpany harcami, przysypia już w kącie
      klatki. Wymieniamy poranne grzeczności, o pogodzie uwagi i
      jemy: ja śniadanie, on kolację. A potem zmywam sen z talerza,
      z kącików ust resztki marzeń serwetką wycieram i dzień się zaczyna.
      
      Film
      Oczy szeroko otwarte mam i nigdy kurtyny nie
      opuszczam. Nie chcę przegapić życia przesuwającego
      się na bladym ekranie rzeczywistości niczym dobry,
      stary, niemy film. Klatka za klatką i fortepian w tle.
      
      Ciekawe kto jest prawdziwszy: czy ja - siedzący
      samotnie na pustej widowni i wciąż oglądający, czy
      też oni - wiecznie zabiegani w bardziej lub mniej
      prawdziwym wirze emocji, oczekiwań, pragnień.
      
      Niektórzy widzą co robię, zapraszają do środka,
      inni siłą chcą wciągnąć. Ale przecież ja roli nie mam,
      w scenariuszu brak miejsca. Zresztą kiepski ze mnie
      aktorzyna, nie umiałbym udawać tak dobrze.
      
      Dajcie więc spokój, ja tylko siedzę spokojnie, patrzę
      jak miotacie się bezsilnie w poszukiwaniu rzeczy
      ważnych, własnego miejsca w starym, niemym filmie.
      A z boku tylko fortepian gra mi cichym staccato.
      
      Pióro
      To zabawne, że trzymam je w dłoni
      prawie codziennie,
      a tak mało o nim myślę.
      Takie pióro zwyczajne,
      bez udziwnień jak filozofie niektóre,
      od świata i człowieka odstające.
      
      Nie, żebym nim pisał zamaszyście i kształtnie,
      czy zawsze słowa piękne kreślił;
      ale niezmiennie mi towarzyszy,
      nieraz będąc tym czymś jedynym,
      co obcuje z moimi myślami.
      Martwe pióro, skrobiące żywe obrazy...
      
      Danse macabre
      Jadą sobie autobusem - do pracy,
      szkoły i tysiąca innych miejsc.
      Ja nie widzę już ich, oczy zamykam.
      
      W moje nozdrza uderza smród
      rozkładających się ciał, stęchlizna,
      zapach butwiejących ubrań.
      
      Oczy otwieram i zamieram.
      Wokół martwe ciała, szkielety i
      ledwo trzymające się kości mięso.
      
      Martwi szczerzą zęby i uśmiechają
      się do siebie wzajem, lub w okna
      patrzą jak gdyby nigdy nic.
      
      W wielkiej trumnie na sto dziesięć
      osób jadą, udają żywych, uciekają z
      objęć kostuchy i tańczą niezdarnie.
      
      I znów oczy otwieram, a tu oni -
      zwykli ludzie co martwi będą już
      niedługo, a nie chcą o tym słyszeć.
      
      Pył wspomnień
      Pył przeszłych zdarzeń sypie się
      garściami z każdego zakamarka
      mego wnętrza.
      
      Może niech cały wyleci?
      Po co mi śmieci w i tak
      ciasnej jak cholera duszy...
      
      Naprężyć się tylko trzeba,
      żeby szybciej się sypało;
      ale co wtedy zostanie?
      
      Powietrze pustej przyszłości
      mnie nie napełni, a to co
      teraz, jest mdłe, nieuchwytne.
      
      A może niech chrzęści mi
      między zębami ten pył,
      ten brud minionych
      wydarzeń.
      
      Ból
      W każdym ruchu mojej dłoni
      kryje się śmierć i
      życie.
      Gdy kreślę każde słowo, ktoś
      umiera lub
      rodzi się.
      W każdej sekundzie mego istnienia
      ktoś kto jest mi bliski,
      bo jest człowiekiem,
      cierpi lub też topi się w rozkoszy.
      Każdy mój oddech jest
      ostatnim tchnieniem dla niezliczonej
      rzeszy odchodzących
      i pierwszym dla tych,
      którzy przychodzą.
      Boli?
      I dobrze, bo powinno.
      
      ***
      Nie ma takich słów
      by
      opisać
      nas samych - ludzi.
      
      A wszyscy się silą
      na
      oryginalność,
      trafność spostrzeżeń.
      
      Ciekawe jak opisałaby
      się
      motyka,
      gdyby miała możliwość...
      
      Biała Pani
      Zasnąć najlepiej i spotkać Białą Panią, co
      za dłoń chwyci i poprowadzi mglistą łąką.
      Jej chłodne palce łagodnie sunąć będą
      po liniach życia, zmarszczki wygładzając.
      Ukojenie.
      
      Oczy zamknąć i dać się prowadzić przez
      strumienie; pagórki omijać, bosą stopą
      trącać przyblakłą zieleń, zapadać się w
      brązy i szarości ziemi, kopce wilgotne.
      Spokój.
      
      Cicho szeptać ukochane imiona, tak na
      wszelki wypadek, żeby nie zapomnieć -
      bo kto w końcu wie gdzie Ona prowadzi?
      A Biała Pani powie: "Nie bój się, dasz radę"
      Strach.
      
      Zęby zacisnąć i nie zatęsknić za łąką, co
      z tyłu zostaje, znika we mgle wspomnień,
      zlewa się z nimi i ostrość traci. Strach mija,
      obojętność zostaje, a gęsta nicość wita w progu.
      Nic.
      
      
      pocz+/-tek strony
      poprzednia strona
      
      Paweł Duniewski